Nie każde sprężone powietrze musi być tak samo czyste. Powietrze do przedmuchiwania hali ma inne wymagania niż powietrze mające kontakt z żywnością czy zasilające precyzyjne procesy. Aby uporządkować te oczekiwania, stosuje się międzynarodową normę ISO 8573-1, która definiuje klasy czystości sprężonego powietrza w odniesieniu do trzech głównych zanieczyszczeń.
Norma opisuje osobno cząstki stałe, wodę oraz olej. Dla każdej z tych grup przewidziano skalę klas, gdzie niższy numer oznacza wyższą czystość. W praktyce zapis klasy czystości składa się z trzech liczb odnoszących się kolejno do cząstek, wilgoci i oleju. Dzięki temu można precyzyjnie określić, jakiego powietrza wymaga dana aplikacja, zamiast posługiwać się ogólnikami.
Dobór klasy czystości przekłada się bezpośrednio na wybór i konfigurację uzdatniania. Wyższe wymagania oznaczają bardziej rozbudowany ciąg filtracji i osuszania, a więc też wyższy koszt i większe opory przepływu. Zbyt niska klasa naraża proces na wady i awarie, zbyt wysoka to niepotrzebny wydatek. Sztuką jest dopasowanie czystości do rzeczywistej potrzeby danego odbiornika.
Za parametr wilgoci w klasyfikacji odpowiada przede wszystkim osuszanie, opisywane przez punkt rosy pod ciśnieniem. Bez odpowiednio dobranego osuszacza nie da się utrzymać wymaganej klasy w zakresie wody, nawet przy najlepszej filtracji cząstek i oleju. Dlatego wybór typu osuszacza jest jedną z kluczowych decyzji przy projektowaniu układu. Szerzej o różnicach między rozwiązaniami piszemy w tekście o osuszaczach chłodniczych.
Punktem wyjścia jest ustalenie, jakiej klasy czystości wymaga najbardziej wymagający odbiornik w instalacji. Czasem opłaca się uzdatniać całe powietrze do wyższej klasy, a czasem lepiej wydzielić osobną, dokładniej uzdatnianą gałąź dla wybranych procesów. Decyzja zależy od struktury zużycia i proporcji między odbiornikami o różnych wymaganiach.
Autor