Kiedy mała firma potrzebuje polityki samochodowej
Przy dwóch czy trzech autach służbowych zasady korzystania z nich ustala się zwykle ustnie. Ten tekst pokazuje, które z tych zasad warto spisać, zanim flota się powiększy, żeby uniknąć sporów z pracownikami i niespodziewanych kosztów przy zwrocie aut.
Kto i do czego może używać auta
Pierwsza część polityki określa, którzy pracownicy dostają samochód, czy mogą używać go prywatnie i czy wolno nim jeździć innym osobom, na przykład członkom rodziny. Te zasady mają skutki kadrowe i podatkowe, dlatego ich treść firma ustala z księgowością lub doradcą. Sama polityka powinna je jasno nazwać, żeby pracownik przed odebraniem kluczyków wiedział, na co się zgadza.
Obowiązki użytkownika na co dzień
Druga część dotyczy codziennej opieki nad autem. Użytkownik zwykle odpowiada za:
- kontrolę poziomu płynów i ciśnienia w oponach według wskazań producenta,
- zgłaszanie usterek i kontrolek na desce rozdzielczej,
- mycie karoserii i odkurzanie wnętrza w ustalonym rytmie,
- zakaz palenia w kabinie, jeśli firma go wprowadza.
Im precyzyjniej zapisany jest ten punkt, tym łatwiej rozliczyć stan auta przy zmianie użytkownika.
Usługi zlecane przez firmę
Trzecia część opisuje, co zamawia firma, a nie kierowca: przeglądy, wymianę opon, naprawy i okresowe czyszczenie wnętrza. Warto wskazać osobę, która zleca te usługi, i sposób zgłaszania potrzeby, na przykład mailem lub przez formularz. Pranie tapicerki to typowy przykład usługi, której kierowca nie powinien wykonywać sam, bo wymaga sprzętu i doboru środków. Szerzej opisuje to tekst o tym, jak zorganizować czyszczenie tapicerki w samochodach służbowych w ramach zarządzania flotą.
Paliwo, opłaty i rozliczenia
Osobny punkt polityki dotyczy tankowania i drobnych opłat w trasie. Firma określa, czy pracownik korzysta z karty paliwowej, czy tankuje za własne pieniądze i rozlicza paragony, a także jak postępować z opłatami za parkowanie, autostrady i myjnie. Dobrze jest wskazać termin oddawania dokumentów i osobę, która je przyjmuje. Jasne zasady w tej części ograniczają liczbę pytań do księgowości i pozwalają szybciej porównać koszty utrzymania poszczególnych aut.
Wydanie i zwrot auta
Każde przekazanie samochodu między pracownikami warto potwierdzić krótkim protokołem: przebieg, poziom paliwa, wyposażenie, stan karoserii i wnętrza. Zdjęcia dołączone do protokołu zajmują kilka minut, a rozstrzygają większość sporów o to, kiedy pojawiło się zarysowanie czy plama na fotelu. Ten sam protokół przydaje się przy zwrocie auta do firmy leasingowej.
Szkody i koszty po stronie pracownika
Polityka powinna też określać, w jakich sytuacjach pracownik pokrywa część kosztów, na przykład przy szkodzie wynikającej z rażącego zaniedbania. Ten punkt wymaga ostrożności i zgodności z przepisami prawa pracy, dlatego jego brzmienie najlepiej skonsultować z prawnikiem. Wiele firm rezygnuje z obciążania pracowników drobnymi kosztami i zamiast tego wprowadza regularne usługi, które utrzymują auta w dobrym stanie.
Aktualizacja zasad
Polityka samochodowa nie musi być długa. Wystarczy kilka stron, które pracownik podpisuje przy odbiorze auta. Dobrze jest przeglądać ją przy każdym zakupie nowego samochodu i przy zmianie przepisów, a zmiany przekazywać wszystkim użytkownikom floty.